نگین 1400

snegin — Thu, 05 Jan 2006 11:45:49 GMT

با سلام!

سلامي به گرمي مهيا گاز و كيفيت سينجر گاز و نو آوري نيك كالا با ضمانت پنج ساله! زيرا اين نام نيك است كه مي ماند. اميدوارم سلام گرم مرا پذيرا باشي و با چسب دو قلوي پنج دقيقه اي جلا سنج بر دل بچسباني. امشب با تمام غم ها در كنار تلويزيون پارس نشسته ام و با خودكار بيك اين نامه رابرايت مي نويسم. زيرا فقط اين نام بيك است كه مي ماند و اين بيك است كه مثل بيك مي نويسد. هنگامي كه از من جدا شدي و آن نگاه سرد را از من گرفتي، فقط ضد يخ بهران بود كه پيكر يخ زده ام را آب كرد و اين بيمه ايران بود كه پولش را داد. همانطور كه نياز امروز پشتوانه فرداست. اي كاش اينجا بودي و بدنم را كه مثل توپ پينگ پنگ خانواده بالا و پايين مي رفت، مي ديدي. بايد اعتراف كنم كه نگاهت اثري عميق تر از نوار كاست طه بر جاي گذاشت. بيا تا سفر عشق را با پيكان جديد كه افتخار ملي است آغاز كنيم و با روغن ترمز سپند و سپهر آسوده تر برانيم. بيا تا پيچ هاي زندگي عاشقانه مان را با ابزار مهدي باز كنيم. برگرد! برگرد تا عشقمان را با هادي رنگ، رنگ سبز كنيم. بيا تا اتاق هاي آن را فرش محتشم كاشان بگسترانيم و آن را با ايران رادياتور گرم كنيم. بيا تا گرد و غبار جدايي و تنهايي را با جاروبرقي پارس خزرپاك كنيم و تابستان را با بستني ميهن كه بستني اش خوشمزه تر از شير مادر است؛ پشت سر بگذاريم. بيا تا با هم همراه عشقمان سوار بر اسب هاي شهر بازي، اشي مشي بخوريم. بيا تا لباس هاي عشقمان را با چرخ خياطي فاف كه محصول كارخانجات كاچيران است، بدوزيم. بيا تا لوازم سفر عشقمان را از فروشگاه شهروند خريداري نماييم و در پايان برايت هديه اي مي فرستم كه كوچكترين ذره محبت را اندازه گيري مي كند و آن چيزي نيست جز ترازوي پنج كيلويي هديه كه به دلچسبي و گوارايي پارسي كولاست

snegin — Sun, 11 Sep 2005 08:18:30 GMT

الهي

كدامين كهكشان بر گرد تو گشت و واله و حيران تو نگشت؟

كدامين نيلوفر آبي به عشق تو سر فرا آورد و جاذبه مهر تو را ديد و به بركه گريخت ؟

معشوقا :

كدامين انسان پيشاني عشق بر خاك ربوبيت تو سائيد و دل به ديگري سپرد ؟

دلبرا :

كدامين پروانه ، شعله هاي ملتهب جمال تو ديد و به ظلمت پناه برد؟

ربا :

كدامين مربي كلامي با تو گفت و لب از صحبت ديگران ننهفت ؟

خدايا !!

مباد كه عندليب دلم غزلخوان بستاني ديگر گردد.

خدايا!!

مرغ دلم كه در دام توست مباد كه ياد آشيان كند.

نكند كه روزي از من بتابي و نشود كه نگاه حيرانم را منتظر بگذاري.

snegin — Sat, 10 Sep 2005 15:18:40 GMT

سلام

ای آوای دلتنگی

snegin — Sat, 10 Sep 2005 08:53:22 GMT

نامه اي به خدا

اي زيباترين غزل زندگي ، هنگامي كه مي خواهم از تو براي تو بنويسم قلم از ابهت نامت بر اصطكاك صفحه غلبه نمي كند. در خود مي نگرم كه تركيب عقل و احساس چگونه عاجزانه تو را مي خواند و كاش مي توانست تو را آنچنان كه شايسته است ، بخواند.

اي زمزمه دل نواز بر لب هاي سوخته گان ، چشمان منتظرم را كه ملتمسانه به آسمان پر ستاره ات دوخته شده ، روشني دوباره بخش.

خستگي پاهايم را كه كهكشان فاصله ميان من و تو را خالصانه مي پيمايد ، پذيرا باش. شتاب تند شونده نقش هايم را درياب. آن گاه كه تو را در قلب خود احساس مي كنم.گرماي حضورت در دلم آتش طلب را شعله ور مي سازد .

اي طلوع بي غروب مگذار در آينه دلم تصويري از غروب اميد منعكس شود.

نمي خواهم بر سطح شيبدار از انحطاط قرار گيرم بلكه آرزوي من گسست از ژرفاي خيال و پيوست به غايت حقيقت است. تو چه هستي كه خود را آگاه در قالب تراوش هاي ذهني و گاه پژواك فريادي از پس كوه ها به من مي نماياني.

خواست تو تعبيه خواب هاي مشوش من است و اراده تو در تحقق آرزوهاي به فلاهر دست نيافتني نمود پيدا مي كند. نگذار انرژي دروني من در كشاكش روزگار ، به سمت صفحه ميل كند . بگذار از پشت منشور به حركت دوار زندگي بنگرم و به زيبايي هفت رنگ رنگين كمان لبخند بزنم.

فرياد ندامت و پشيماني مرا انعكاسي جز بخشايش تو نيست. تو با دميدن روح در كالبد انسان چه كردي كه نجواي نيازمندي در خلوت با تو ، اشك را تحت تاثير نيروي جاذبه قرار مي دهد ؟

تفسير نام تو ميسر نيست ، چون احدي ، و وحدانيت در قالب گفتار و نوشتار نمي گنجد. حالا مي فهمم كه جذبه وصال تو اي خالق بي همتا تابعي از قوانين علمي كشف شده است. آن هنگام كه كوتاهي من در طاعت تو مجذوب مقدس مقام كبريايي تو است، هر چند كه قطبي نا همنام دارد.

تو كلام آخر را به شكل تمنا بر زبانم جاري ساز :

با من باش تا زماني كه شعار ضربان قلبم روندي معكوس در پيش مي گيرد تا شب يلداي فراق با وصالت سحر شود.

اگه باز هم به خوندن چنين مطالبي علاقه داريد و يا مي خواهيد در وبلاگ شما آرشيوي از اين مطالب باشد نظر خود را بدهيد و علاقمندي خود را نسبت به نوشته هايم بگوييد

snegin — Sat, 10 Sep 2005 08:49:04 GMT

قاب عكس :

چه سخت است وقتي راهي جز رفتن نباشد ، و چه سخت است آن گاه كه مجالي براي رفتن نباشد ، اي تنها فرصت زندگي !

چه كنم ؟؟ ته نگاه تلخ تو را به صد نگاه عاشقانه نمي فروشم !

نگاهت را قاب مي گيرم كه شايد روزي دوباره برگردي و تنها راه شناسايي تو قاب عكس كهنه باشد ....

snegin — Sat, 10 Sep 2005 08:43:12 GMT

نگین از حسن انتخاب شما متشکر است.

خودم رو دیدم حالم بد شد

snegin — Fri, 09 Sep 2005 07:41:08 GMT

خود را شبي در آينه ديدم دلم گرفت

از فكر اين كه قد نكشيدم دلم گرفت

از فكر اين كه بال و پري داشتم ولي

بالا تر از خود نپريدم دلم گرفت

از اينكه با تمام پس انداز عمر خود

حتي ستاره اي نخريدم دلم گرفت

نقاشي ام تمام شد و زنگ خانه خورد

من هيچ خانه اي نكشيدم دلم گرفت

شاعر كنار جو گذر عمر ديد بس

خود را شبي در آينه ديدم دلم گرفت

حتما بخون

snegin — Mon, 22 Aug 2005 05:29:33 GMT

خواهش مي كنم اگر اين مطلب رو ديدي تا آخرش بخون و نظر بده

حتما خوشت مي ياد . شك نكن.

به نام تنها پناه آ شفتگان ديار سرنوشت

تقديم به تو :

اي كه هنوز هم تكه اي از آسمان در چشمت ، جرعه اي از دريا در دستت و تجسمي زيبا از خاطره ايثار گل سرخ در معبد ارغواني دلت به يادگار مانده است. نخستين چكه ناودان بلند يك احساس را به روي حجم سپيد يك كاغذ مي ريزم و آن را با لهجه همه پروانه صفت هاي اين گيتي بي انتها به آستان نيلوفري دل زلالت هديه مي كنم.

در پناه خالق نيلوفر ها مهربان و شكيبا باش.

يه نفر خوابش مي ياد و واسه خواب جا نداره

يـــه نــفر يــه لقــمه نــون بــراي فــردا نــداره

يه نفر مي شينه و اسكنــاساشو مي شمره

مــي خواد امتــحان كنـه كه تــا داره يا نــداره

يه نفر از بس بزرگه خونشون گم مي شه توش

اون يكي اتاقشون واسه همه جا نداره

بابا مي خواد واسه دخترش عروسك بخره

انتخابم مي كنه پولشو اما نداره

يكي دفترش پر از نقاشي و خط خطيه

اون يكي مداد براي آب و بابا نداره

يكي ويلاي كنار درياشون قصره ولي

اون يكي حتي تو فكرش آب دريا نداره

يه نفر تولدش مهمونيه همه مي يان

يكي تقويم واسه خط زدن رو روزا نداره

يكي هر هفته يه روز پزشكشون مي ياد خونش

يكي داره مي ميره ، خرج مداوا نداره

يه نفر مي ارزه امضاش به هزار تا عالمي

يكي بعد عمري رنج و زحمت امضا نداره

يكي از واحداي بالاي برجشون مي گه

يكي اما خونشون اتاق بالا نداره

يكي پول نداره تا دو روز به شهرشون بره

يكي طاقت واسه صدور ويزا نداره

يكي فكر آخرين رژيماي غذاييه

يكي از بس كه نخورده شب و روز نا نداره

يكي از بس شومينه گرمه مي افته از نفس

يكي هم براي گرماي دساش ها نداره

دخترك مي گه خدا چرا ما … مادرش مي گه

عوضش دختركم اون خونه ليلا نداره

بچه اي كه تو چراغ قرمزا مي فروشه گل

مگه درس و مشق و شور و شوق و رويا نداره

يه نفر تمام روزا و شباش طولانيه

پس ديگه نيازي به شباي يلدا نداره

ياد اون حقيقت كلاس اول افتادم

دارا خيلي چيزا داره ولي سارا نداره

و از اين به بعد

بعضي قلبا ولي دنيايي واسه خودش داره

يه چيزايي داره توش كه توي دنيا نداره

هميشه تو دنيا كلي فرقه بين آدما

اين يه قانون شده و ديروز و حالا نداره

آدما از يه جا اومدن همه مي رن يه جا

اون جا فرقي ميون فقير و دارا نداره

كاش يه روزي بشه كه ديگه نشه جمله اي ساخت

با نمي شه ، با نمي خوام ، با نشد ، با نداره

اگر لطف كني و نظرت را بگي خوشحالم مي كني

مادر

snegin — Mon, 22 Aug 2005 05:27:30 GMT

مادر زمين

زمين مانند دست زبر مادر

ترك دارد تمام پينه هايش

شكسته چيني احساسش از غم

ولي هرگز نمي ريزد صدايش

پر از چين است و چركين صورت او

لباسش چون گداها وصله دارد

نگاهش مانده در دود و ترافيك

و دارد غصه ها را مي شمارد

به جاي خنده ديگر بر لبانش

نشسته زخم زرد خشك سالي

نمي رويد ز فكرش شعر گندم

دو دستش مانده از پروانه خالي

و من :

خدايا كاش باران مي شدم تا

تمام غصه هايش را بشويم

برويد بر لبش لبخند شادي

دوباره من به او "مادر"بگويم

و بعد از رفتنت

snegin — Fri, 12 Aug 2005 05:35:13 GMT

شبي از پشت يك تنهايي نمناك و باراني تو را با لهجه گل هاي نيلوفر صدا كردم.

تمام شب براي با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم.

پس از يك جست و جوي نقره اي در كوچه هاي آبي احساس

تو را از بين گل هايي كه در تنهايي ام روئيد با حسرت جدا كردم

و تو در پاسخ آبي ترين موج تمناي دلم گفتي

دلم حيران و سرگردان چشماني است رويايي

و من تنها براي ديدن زيبايي آن چشم

تو را در دشتي از تنهايي و حسرت رها كردم

همين بود آخرين حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

حريم چشمهايم را بروي اشكي از جنس غروب ساكت و نارنجي خورشيد وا كردم.

نمي دانم چرا رفتي

نمي دانم چرا شايد خطا كردم

و تو بي آنكه فكر غربت چشمان من باشي

نمي دانم كجا ،تا كي ، براي چه

ولي رفتي و بعد از رفتنت باران چه معصومانه مي باريد

و بعد از رفتنت يك قلب دريايي ترك برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمي خاكستري گم شد

و گنجشكي كه هر روز از كنار پنجره با مهرباني دانه بر مي داشت

تمام بال هايش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار كسي حس كرد من بي تو تمام هستي ام از دست خواهد رفت

كسي حس كرد من بي تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دريا چه بغضي كرد

كسي فهميد تو نام مرا از ياد خواهي برد

و من با آنكه مي دانم تو هرگز نام من را با عبور خود نخواهي برد

هنوز آشفته چشمان زيباي توام

برگرد !!

ببين كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد

كنار انتظاري كه بدون پاسخ و سردست

نمي دانم چرا ؟؟! شايد به رسم عادت پروانگي مان باز

براي شادي و خوشبختي باغ قشنگ آرزوهايت دعا كردم

باز هم مريم حيدرزاده