نامه اي به خدا

اي زيباترين غزل زندگي ، هنگامي كه مي خواهم از تو براي تو بنويسم قلم از ابهت نامت بر اصطكاك صفحه غلبه نمي كند. در خود مي نگرم كه تركيب عقل و احساس چگونه عاجزانه تو را مي خواند و كاش مي توانست تو را آنچنان كه شايسته است ، بخواند.

اي زمزمه دل نواز بر لب هاي سوخته گان ، چشمان منتظرم را كه ملتمسانه به آسمان پر ستاره ات دوخته شده ، روشني دوباره بخش.

خستگي پاهايم را كه كهكشان فاصله ميان من و تو را خالصانه مي پيمايد ، پذيرا باش. شتاب تند شونده نقش هايم را درياب. آن گاه كه تو را در قلب خود احساس مي كنم.گرماي حضورت در دلم آتش طلب را شعله ور مي سازد .

اي طلوع بي غروب مگذار در آينه دلم تصويري از غروب اميد منعكس شود.

نمي خواهم بر سطح شيبدار از انحطاط قرار گيرم بلكه آرزوي من گسست از ژرفاي خيال و پيوست به غايت حقيقت است. تو چه هستي كه خود را آگاه در قالب تراوش هاي ذهني و گاه پژواك فريادي از پس كوه ها به من مي نماياني.

خواست تو تعبيه خواب هاي مشوش من است و اراده تو در تحقق آرزوهاي به فلاهر دست نيافتني نمود پيدا مي كند. نگذار انرژي دروني من در كشاكش روزگار ، به سمت صفحه ميل كند . بگذار از پشت منشور به حركت دوار زندگي بنگرم و به زيبايي هفت رنگ رنگين كمان لبخند بزنم.

فرياد ندامت و پشيماني مرا انعكاسي جز بخشايش تو نيست. تو با دميدن روح در كالبد انسان چه كردي كه نجواي نيازمندي در خلوت با تو ، اشك را تحت تاثير نيروي جاذبه قرار مي دهد ؟

تفسير نام تو ميسر نيست ، چون احدي ، و وحدانيت در قالب گفتار و نوشتار نمي گنجد. حالا مي فهمم كه جذبه وصال تو اي خالق بي همتا تابعي از قوانين علمي كشف شده است. آن هنگام كه كوتاهي من در طاعت تو مجذوب مقدس مقام كبريايي تو است، هر چند كه قطبي نا همنام دارد.

تو كلام آخر را به شكل تمنا بر زبانم جاري ساز :

با من باش تا زماني كه شعار ضربان قلبم روندي معكوس در پيش مي گيرد تا شب يلداي فراق با وصالت سحر شود.

اگه باز هم به خوندن چنين مطالبي علاقه داريد و يا مي خواهيد در وبلاگ شما آرشيوي از اين مطالب باشد نظر خود را بدهيد و علاقمندي خود را نسبت به نوشته هايم بگوييد