مادر زمين

زمين مانند دست زبر مادر

ترك دارد تمام پينه هايش

شكسته چيني احساسش از غم

ولي هرگز نمي ريزد صدايش

پر از چين است و چركين صورت او

لباسش چون گداها وصله دارد

نگاهش مانده در دود و ترافيك

و دارد غصه ها را مي شمارد

به جاي خنده ديگر بر لبانش

نشسته زخم زرد خشك سالي

نمي رويد ز فكرش شعر گندم

دو دستش مانده از پروانه خالي

و من :

خدايا كاش باران مي شدم تا

تمام غصه هايش را بشويم

برويد بر لبش لبخند شادي

دوباره من به او "مادر"بگويم